پَری از موجودات خیالی وافسانهای فرهنگ عامه و خرافات مردم است. پری در اوستا موجودی اهریمنی است و از آن به صورت زنی بسیار زیبا و فریبنده یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی درپی و تغییر شکلهای گوناگون، مردم را میفریبد و به بیراهه میکشاند یا موجب دیوانگی آنان میشود.
در هفت خوانهای رستم و اسفندیار، زنی زیبا و آراسته در حالی که رود مینوازد به پهلوان نزدیک میشود و او را به شادخواری و شادکامی دعوت میکند. اما هر دو پهلوان او را میشناسند و در نبرد او را میکشند. پری از آتش میگریزد، بنابراین، برای شناختن یا فرار دادن پریان بدکار باید پیوسته آتش در خانه روشن بماند. همچنین فلزات و چیزهای نوک تیز موجب فرار پریان است.
پریان در فرهنگ ایرانیان پس از اسلام، موجوات خوب و دوست داشتنی هستند که مردم نیکوکار و خوش نیت را دوست دارند و آنها را به خوشبختی و کامروایی میرسانند. پادشاه پریان مردی نیک و آزاده است و دختر و پسر شاه پریان رمزی از کمال، زیبائی، ثروت و خوشبختی هستند که هر دختر و پسر جوان آرزوی همسری ایشان را دارد. داستان پری زیبائی که بخت را تقسیم میکرد در داستانهای مربوط به جمشید شاه آمده است.
در اساطیر ایرانی، پریها از نسل فرشتگان تبعیدی از بهشت هستند که در صورت توبه کردن به بهشت باز می گردند. در منابع قدیمی تر آنها عاملان شیاطین بودند ولی در منابع جدیدتر تبدیل به موجودات غیر شر شدند. پریها موجوداتی بالدار، بسیار دلنشین و با ظاهر فرشته آفریده شده اند. در طبقه بندی موجودات اسطوره ای، آنها مخلوقاتی مابین فرشته و ارواح شیطانی هستند. پریها گاهی اوقات برای ملاقاتهایی به دنیای فناپذیر(جهان ما) مسافرت میکنند. پریها هدف سطح پایین موجودات شروری به نام دیوسان بودند. دیوسانان با حبس پریها در قفسهای آهنین، اقدام به آزار آنها می کردند. این آزارها بعلاوه عدم اعتماد به نفس خود پریان، باعث می شد که آنها هم به صف مبارزان با خوبی بپیوندند.
نام سزرمین پریان در آثار اسطوره ای، پریستان و کوه قاف است. در شعر پری و بهشت توماس مور شاعر ایرلندی، در قسمت لاله رخ ، یک پری اجازه بازگشت به بهشت را بعد از سه بار تلاش در دادن هدیهای به فرشته محبوب خدا بدست می آورد. اولین تلاش این است که آخرین شرابی که لیبرا با خون قلبی که برای او شکسته و از آن شرابی برای خدا درست کرده را پیدا کرده و هدیه دهد. این خون باید از متعلق به سرباز جوانی که برای حفظ جان محمود اورنگزیب (ششمین پادشاه مغول هند در قرن ۱۷-۱۸ میلادی) کشته شده است باشد.
هدیه بعدی، یک نگاه پاک و ناب از یک عشق از خود گذشته (کسی که خود را در راه عشقش قربانی کرده باشد). آهی که باید ربوده شود باید از لبهای دختری باکره و در حال مرگ با عشقش در ریونذوری (کوهی در کنیا از رشته کوههای کلیمانجارو) بوسیله طاعون باشد نه اینکه ترجیح دهد در تبعید از عشقش با بیماری زنده بماند.
سومین و آخرین هدیه، اشک یک پیر مرد شیطانی در حال دیدن عبادت یک کودک در خرابهای معبد خورشید در بعلبک لبنان است. مداخله پریان در دنیای فناپذیر به صورت اپرایی فکاهی توسط گیلبرت و سالیوان در سال ۱۸۸۲ زیر عنوان "همزادها و پریها" ساخته شد.
و اما:
در سال 1920 عکس هایی که توسط 2 دخر نوجوان و کم سن سال تهیه شد تا به اکنون نیز حیرت و تعجب دانشمندان و پژوهشگران را به خود جلب کرده است! ابتدا همه بر این باور بودند که این تصاویر ساختگی و دور از عقل هستند ولی با گستردگی پژوهش ها و تحقیقاتی که در این زمینه در همان سال انجام شد تصاویر کاملا" واقعی نشان داد و ثابت شد!
داستان از آنجایی شروع شد این دو دختر نوجوان حدود 9 ساله در باغچه خانوادگی Elsie's به بازی مشغول بودند که با کوتوله های بالدار آشنا شدند! باور کردن آن سخت است بله! پریان واقعی...
این دو دختر نوجوان پس از چند بار ملاقات با آنها عکس هایی نیز با آنان داشتند که حتی امروز هم جز نادرترین مسائل عجیب در جهان به شمار می رود! این دو دوست قول داده بودند کسی از این آشنایی خبردار نشود ولی....!! البته بعد از رونمایی از این مورد سیل عظیمی از مردم جهت مشاهده این پریان به آن مکان هجوم آوردند. تعدادی از سرمایه گزاران نیز با طمع دریافت هزینه های گزاف از بازدیدکنندگان مشغول خاکبرداری و تخریب آن مکان و جستجوی آنها نمودند ولی دیگر آنها وجود نداشتند...!!!
پس از شروع این مسائل این دو دختر نوجوان نیز دیگر نتواسنتد با دوستان کوچک خود تماسی داشته باشند! تعدای از این تصاویر در زیر قرار داده شده است.
The Cottingley Fairies
In 1920 a series of photos of fairies captured the attention of the world. The photos had been taken by two young girls, the cousins Frances Griffith and Elsie Wright, while playing in the garden of Elsie's Cottingley village home. Photographic experts examined the pictures and declared them genuine. Spiritualists promoted them as proof of the existence of supernatural creatures, and despite criticism by skeptics, the pictures became among the most widely recognized photos in the world. It was only decades later, in the late 1970s, that the photos were definitively debunked.
The Origin of the Photographs
During World War I, ten-year-old Frances Griffiths, who was from South Africa, moved into the English home of her aunt and uncle, the Wrights, while her father fought in the war. She and her cousin, thirteen-year-old Elsie, often played together in the large garden of the family's Cottingley village home.
In July 1917 the pair asked to borrow the camera of Elsie's father, telling him they wanted to take a photo of the fairies they had been playing with all morning. Elsie's father laughingly agreed and showed them how to use the camera. An hour later the girls returned, declaring their project a success. And when Mr. Wright developed the plate that evening, he could see that there did indeed appear to be a fairy posing with Frances in the photo. However, he dismissed the girls' explanation, assuming the picture was some kind of trick. He asked Elsie why there appeared to be "bits of paper" in the photo.
Even when the girls took a second photo a little over a month later, showing Elsie with a gnome, the father treated the images as a joke and filed them away.
However, Elsie's mother, Polly Wright, had a stronger belief in the supernatural, and was more intrigued by the photos. In 1919 she attended a lecture on spiritualism and following it, she showed the photos to the speaker, asking him if they "might be true after all." The speaker brought the photos to the attention of Edward Gardner, a leader of the Theosophical movement, who in turn asked a photographer, Harold Snelling, to examine them. Snelling declared the photos were "genuine unfaked photographs of single exposure, open-air work, show movement in all the fairy figures, and there is no trace whatever of studio work involving card or paper models, dark backgrounds, painted figures, etc."
Once they had received this stamp of approval, the fairy images began circulating throughout the British spiritualist community, and soon came to the attention of Sir Arthur Conan Doyle, author of the Sherlock Holmes mysteries. Doyle was a passionate believer in spiritualism, and he latched onto the images, convinced they were conclusive photographic proof of the existence of supernatural fairy beings.
At Doyle's urging, the girls took three more pictures of fairies in August 1920. Doyle then wrote an article about the photographs that appeared in the December 1920 issue of The Strand Magazine, in which he passionately argued for the authenticity of the images. This article brought the photos to the attention of the wider public and sparked an international controversy that pitted spiritualists against skeptics.
ابر واژه ها : 
سرویس دهنده اینترنت شما کدام شرکت است؟
انجمن و تالار گفتگو
دانشنامه گیگا دانلود
فروشگاه آنلاین
تبليغات
ابر واژه ها
نمایش تمامی تگ ها