پژوهشگران کانادايي دريافتند که مغز مي تواند از طريق حس لامسه آواها و کلمات زبان را به درستي تشخيص دهد و درک کند. محققان دانشگاه بريتيش کلمبيا کشف کردند که تشخيص و پردازش کلمات از سوي مغز تنها از طريق حس شنوايي انجام نمي شود بلکه ساير حواس و به خصوص حس لامسه و پوست نيز قادرند در اين پردازش به مغز کمک کنند.

ادغام چند حس يک براي انجام يک عملکرد از سوي دانشمندان پديده کاملا شناخته شده اي به شمار مي رود. براي مثال مطالعات متعددي نشان مي دهند که اطلاعات بصري عرضه شده از سوي کسي که حرف مي زند مي توانند درک کلمات را براي شنونده بهتر کنند.

همچنين برخي از دانشمندان معتقدند که حس لامسه نيز در اين تداخل کلامي نقش بسيار مهمي ايفا مي کند اما تاکنون اين فرضيه مورد آزمايش قرار نگرفته بود. اکنون محققان کانادايي با انجام يک آزمايش ساده سرانجام نشان دادند که بدن ما در کنار گوشها با پوست نيز به صداها گوش مي کند. در بيشتر زبانها، آواها به دو دسته دمشي و غير دمشي تقسيم مي شوند. براي مثال، در زبان انگليسي هجاي "پا" و "تا" يک صداي دمشي دارند اما هجاهاي "با" و "دا" غير دمشي هستند.

در اين آزمايش، دانشمندان کانادايي از 66 داوطلب با مليت "آنگلوساکسون" خواستند که به يک سري از صداهاي ضبط شده چهار هجايي گوش دهند. در مدت گوش دادن، داوطلبان مي توانستند تحريکات اندکي را روي گردن و يا دست راست خود دريافت کنند. اين تحريکات که به بازسازي احساس فيزيکي تلفظ يک هجاي دمشي کمک مي کردند، با يک کمپرسور کوچک ايجاد مي شدند و کاملا براي حس شنوايي غيرقابل درک بودند.

براساس گزارش نيچر، نتايج اين آزمايش نشان داد که حضور يک تحريک تشخيص هجاهاي "پا" و "تا" را بهتر مي کرد و به خصوص براي درک صحيح هجاهاي غير دمشي "با" و "دا" که اغلب با هجاهاي دمشي "پا" و "تا" اشتباه گرفته مي شوند بسيار مفيد بود.

نتايج اين بررسيها تائيد مي کند که حتي گيرنده هاي لمسي دستگاه "سوماتو- سنسورال" نيز در درک بهتر آواها مشارکت دارند. اين کشف مي تواند در جهت طراحي و ساخت دستگاههايي براي افراد با مشکلات شنوايي بسيار کاربردي باشد.