مردم براساس سنت ديرينه مي کوشند در سيزدهمين روز از بهار طبيعت، به دامن دشت ها ، کوهها ، باغ ها و اماکن تفريحي پناه ببرند تا آخرين روز از تعطيلات سال جديد را در کنار يکديگر سپري کنند. يکي از سنتهاي ديرينه ي ايرانيان، سبزکردن دانه هاي گندم و برخي حبوبات در آستانه سال جديد و انداختن آن در روز سيزدهم نوروز و بهار طبيعت به آبهاي روان است.

برخي از مردم معتقد هستند با خروج از خانه و همنشيني با طبيعت، نحسي روز 13 و امکان رخداد اتفاقات ناگوار را از خود دور مي کنند. سيزده فروردين، با نوروز پيوند ناگسستني دارد و باآن عجين شده ودر متون ديرينه ايرانيان، هيچگاه از 13 و نحس بودن آن نام برده نشده است و اين تفکر و ديدگاه به مرور زمان و در طول تاريخ در اذهان مردم شکل گرفته است.

بنابر برخي روايات تاريخي، روز سيزده يا "تيرروز" از "تيرگان" جشن "آب پاشان" است و اعتقاد به نحسي آن بعدها به وجود آمده است. سيزده بدر براي کودکان و نوجوانان ايراني روز خاصي است و آنان از اينکه خانواده هايشان توانسته اند در يک روز بهاري در کنارهم باشند خوشحال مي شوند. 13 فروردين ماه روز انس با طبيعت است و از ديرباز مردم ايران در اين روز نمادين، احترام عميق خود را براي حفظ محيط زيست نشان مي دهند.به نقل از ابوریجان بیرونی 13 فروردين که بنام "تير روز" معروف بوده، در نزد ايرانيان خجسته است.

در شهر های ایران عزیز نيز آداب و آيينهاي خاص اين روز اهميت خود را حفظ کرده است و مردم با خروج از منازل و پناه بردن به دامن طبيعت، اقدام به پخت غذاهاي مخصوص کرده و مشغول سرگرميهاي محلي و دسته جمعي مي شوند.

کشتي گرفتن، گره زدن سبزده ها توسط اعضاي خانواده ها بخصوص دختران و پسران جوان و دم بخت، پريدن از روي آب و آتش، ازجمله برنامه هاي خاص اين روز است. برخي از مردم برگزاري آيين 13 فروردين ماه "سيزده بدر" را اقدامي در جهت قدرشناسي از نعمتهاي خداوندي مي دانند و تماشاي زنده شدن طبيعت را نشاني از قيامت و معاد قلمداد مي کنند.

مردم، سيزده بدر را روز آشتي مردم با طبيعت بيان میکنند و میگویند: برگزاري آيين سيزده بدر و گذراندن روز 13 فروردين در طبيعت، باعث نشاط روح و روان مي شود. همچنین جمع شدن اعضاي خانواده در کنار طبيعت را موجب رفع کدورت ها و ايجاد مودت دانست. ضمنا" ايام عيد نوروز و سيزده بدر بهانه اي براي حل اختلافات داخلي و خانوادگي است.